Stem van een nieuwe generatie?

Deuren. In “Normale Mensen” van de Ierse schrijfster Sally Rooney (1991) komen geen normale mensen voor. Er bestaan geen normale mensen, ze hebben allemaal een afwijking: gevangen tussen deuren. Deuren gaan open en dicht. Het voelt alsof de deuren van het normale leven even opengaan, maar dan ook meteen weer dicht. Mensen glippen door de deuren en worden netjes achter zich dichtgedaan. Deuren overal. Niet op een kier, halfopen of potdicht. Deuren zijn teleurstellend potdicht. Hand op de klink. Deuren openen andere ruimtes waar het licht brandt of het is er aardedonker. Tussen de deuren, van deur tot deur, begrijpen de personage elkaar maar moeilijk of helemaal niet. Misschien? Van en door de voordeur naar de stoep, valt de voordeur achter hem dicht en staat men alweer alleen in de gang. Of. Toen de deur openschoof wordt er veel betekenend iets gedaan, maak niet uit wat want het heeft later geen enkel effect. Telepathisch begaafd? Geen probleem als het maar in bed is. Een krachtige neurale machine in het hoofd doet geloven dat iets wel of niet te zien is. Ze glimlacht en gaat weer naar binnen. De deur valt dicht. (Blz.124) Marianne legt haar hand op de deurkruk… etc. (Blz. 155) Deuren gaan achter iemand open, sluiten en er wordt op geprojecteerd.

Vroeger, ergens in een Amsterdamse galerie, exposeerde ik een schilderijententoonstelling Deuren. Deuren op een kier, halfopen, wijd en of gesloten. Deuren die niet open konden en die de toegang tot een andere wereld afgrendelde.

Toen ik het boek van Sally Rooney las moest ik weer aan mijn expositie thema denken. Deuren. De mensen die van deur tot deur gaan om elkaar en de wereld beter leren te verstaan. Helaas gebeurt dat niet in het boek Normale Mensen.

Copyright ©2019 Robert Kruzdlo