Gilbert & George syndroom?

Uit het boek Perle: Mijn naam is Schuld, dat weet ik zeker. Ik ben niet gek. Welk jaar het is? Buiten moet het lente zijn, of is het al zomer? Hoe laat het is? In deze kamer is het aardedonker er komt geen sprankje, zelfs een speldenprik zonlicht naar binnen. Ramen en kieren van de slaapkamerdeur zijn met verduisteringsfolie en tape afgeplakt. Afgesloten van de wereld heb ik mij in een perfect zwart hol verstopt, dat als een nieuwe huid voelt. Een nieuwe geschiedenis zal op mijn huid geschreven worden en door niemand gelezen worden. Vooraleer sterven de uren en dagen in een gekristalliseerde stilte. Er is geen geluid, geen werkelijkheid of illusie, geen plot. Ik lig op bed en luister naar de enige geluiden die van mijn darmen komen; winderigheid, alhoewel steeds minder. Ik voel me gemummificeerd, als het lichaam van een ijsmummie. Denk ik. Ik drink alleen water. Soms word ik wakker met een ongewenste erectie: de hormonen blijven hun complexe werk doen. Nu het niet om een illusie gaat, kunst, woorden of zelfs een voorstelling van liefde, mag alles – ook de wereld haten. Ik lig op mijn eigen kopros en zie dingen onder mijn schedel, ook dingen die niet bestaan. Soms wil ik iemand vermoorden. Ik heb ook ogen en oren in mijn hoofd. Zeven dagen heb ik mijzelf beloofd in deze kamer, in afzondering door te brengen.

Ik zal straks nieuw als een pasgeborene zijn.

Voorlopig heb ik hier te wachten op wat er gebeurt; wat er gebeuren zal kan ik niet weten. En als er iets gebeurt weet ik nog niets – het is onverdraaglijk om in dit donker geen dromen meer te hebben. Hooguit een flits, een flow, een beeld. Alles staat voorlopig op nul, vastgelopen heb ik mijn grens bereikt; enkel pis en schijt ik in bed. Alle tabletten heb ik doorgespoeld in het toilet.

Hoe kom je erop?

Geen idee, in een flits dacht ik dat dit wel eens de oplossing kon zijn. Vanaf mijn viertiende was ik in therapie. De ene naar de andere hulpverlener dacht mij te kunnen helpen. Ik liep meer schade op dan ik genas van mijn angsten.

Als ik zelfmoord gepleegd had kon er niets meer mislukken. Straks, als ik mijn politieke en rituele daad heb beëindigd kan er weer van alles mislukken. Ik ben niet desperaat.

Stront en pis is leerzaam.

Copyright ©2019 Robert Kruzdlo

robertkruzdlo.com