Península Ibèrica Català of España?

Ibero? De Spanjaard bestaat allang niet meer, laat staan een ander bevolkingsgroep die een eigennaam mag hebben. Nu ook bewezen is, dat er van de oorspronkelijke bewoners van het Iberisch eiland door “genmutatie” niets meer over is, bestaan er alleen de Ibero’s; een mix van verschillende volkeren. In de zuidwest hoek van Europa zijn de Spanjaard, Catalaan, Bask en nog een aantal afgesplitste volksgroepen allemaal Ibero’s. De rest is mythologie.

De Ibero’s zijn democraten. Om een voorbeeld te geven, de jaarlijkse ranking van ‘democratische kwaliteit’ door The Economist, wiens geloofwaardigheid geen discussie behoeft, erkent slechts 20 ‘volwaardige democratieën’. Ibero is er één van. De daaropvolgende groep van ‘imperfecte democratieën’ bevat onder meer België, waar de gevluchte expresident Puigdemont van Catalonië zich bevindt.

Ibero heeft in de loop van zijn geschiedenis amper 103 ongunstige uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens gehad op een bescheiden totaal van 157 rechtszaken. In andere landen oogt dat plaatje veel minder mooi. Frankrijk is bijvoorbeeld 728 keer is veroordeeld in 997 rechtzaken, en Italië 1819 maal in niet minder dan 2.382 procedures.

Waarom willen mensengroepen zich dan toch onderscheiden en afsplitsen? De Limburger ziet zichzelf niet als een Hollander of Nederlander, de Schot komt niet uit Engeland? Een eigen land, die bol staat van mythes en nostalgie waarmee artificiële grenzen worden getekend; vooral het anders willen zijn is een territoriumdrift, bubbeldenken in algoritmen van het despotisme. Men heeft altijd gelogen tegen de eigen burgers, vroeger en nu via het netwerk van publieke en private audiovisuele media. Leven we niet met Europa op één wereld?

Wat zegt de gevluchte voormalige Catalaanse minister Meritxell Serret: Catalaanse onafhankelijkheidsstrijd bepleit net gelijkheid tussen verschillende bevolkingsgroepen, of dat nu Noord-Afrikanen of Madrilenen zijn.

Spreekt hier niet de Ibero mens?

‘Het langdurige onderhandelingsproces dat voor regeringsactiviteiten noodzakelijk is, kan niet anders dan ingebed zijn in de biologie – erfelijkheid – van affecten, kennis, redeneren en besluitenvorming. De Ibero is net als elders op de wereld, onvermijdelijk opgenomen in de machinerie van de affecten en de aanpassing daarvan, aan de rede. ER IS GEEN UITWEG UIT DEZE SITUATIE.*

Terwijl het een enorme discipline vergt om zelfs maar een slechte politicus te zijn, zo vraagt het leven om een inspanning die generatie na generatie pas zijn vruchten afwerpt.

*Antonio Damasio. Knack, Wikipedia en de gedachte en ideeën van de Catalaan Manuel Valls.

Copyright ©2019 Robert Kruzdlo