Filosofen geven nooit antwoord.

Herontwerp Robert Kruzdlo

Onevenredigheid in gelijktijdigheid.

De Franse filosoof Maurice Blanchot: ‘Wat is dan het verschil tussen twee levens, waarbij de een liefde zoekt die hem ontzegd wordt en de ander, als door een wonder begenadigd, voor de liefde geschapen is, alles van de liefde weet, hen oordeelt en veroordeelt die in hun poging lief te hebben mislukken, maar, van haar kant, zich alleen aanbiedt om (voor geld) bemind te worden, zonder ooit een teken te geven van haar eigen vermogen om van de passiviteit naar de grenzeloze passie te gaan? Misschien eindigt door deze niet elkaars spiegelbeeld, deze ongelijkheid de nasporing van de lezer, omdat ze ook de auteur ontgaat: ondoorgrondelijke mysterie.

De auteur is Marguerite Duras 1914 – 1996. Haar boek De ziekte van de dood, Parijs novelle 1982.  Maurice Blanchot zegt dat de schrijfster het verschil niet kan opheffen, zelfs de liefde die zich laat betalen stokt. Ik blader terug in het boek.

…Zij zegt: De ziekte heeft u steeds meer in haar greep, ze is al in uw ogen, in uw stem.

…U vraagt hoe het gevoel van liefhebben zou kunnen ontstaan. (…) Zij zegt: Nooit uit een wil.

…In het donker lijkt het u plotseling of u het waanzinnig geschreeuw van de hongerige meeuwen nooit gehoord heeft.

Toen ik deze novelle las moest ik aan vrouw L. denken waarmee ik jaren samenwoonde zonder te delen wie en wat ze was. Een vrouw die in twee lichamen leefde. Afhankelijk hoe haar benen lagen of stonden. Te veel serotonine vagina, een tabernakel van vlees of opgedroogd, aards verlangend naar nieuwe vriendschappen. In haar ogen kon je de biologische verschillen zien die haar in de greep hadden. In haar stem kon je horen in welke huid ze zat. Niet uit eigener wil. Een andere wil die met haar deed wat het wilde en als het niet wilde gebeurde er niets. Liefde kon niet uit een van die willen ontstaan, hooguit vriendschap. En die schreeuw in haar? Die hoor ik nog. Verloren in het zwart. Ook zij zou de situatie niet kunnen oplossen. U weet waarom ik dit zeg. Jullie hebben de ziekte van de dood: Inmiddels heeft u die liefde kunnen leven op de enige wijze die voor u mogelijk was, haar verliezend vóór zij er was. Het blijft een mysterie.

La maladie de la mort. Minuit (Parijs 1982)

Vertaling: 1984 stichting Hölderlin ISBN 90 71044 04 1      

@robertkruzdlo