Das kann das Leben nur einmal geben

Min doet net of hij alles nog weet.

Hij heeft etalagebenen. Zijn knieën zijn broos en thuis slaapt hij alleen maar. Alles doet hij buitenshuis. Meer dan 40.000 Blu-ray schijven aan informatie over zijn leven had hij tot nu toe in zijn hoofd opgeslagen. Nu, dat dacht hij, het zijn er hooguit 13.000, misschien over een paar maanden nog maar een paar honderd! Hij kan zich steeds minder herinneren. Moeilijk om bij informatie komen, zegt Min. Daarom kijk ik de hele dag op mijn IPhone waarin al mijn gegevens staan en ook die van mijn kunstschilderwerk, exposities heb ik erin opgeslagen. Hij kijkt naar de lucht.

Schilderen kan hij niet meer. Hij weet niet meer hoe het moet. Hij is wel eens naar een hypnose sessie geweest om zijn geheugen terug te krijgen, maar dat mocht niet baten. Een tekenpotlood in zijn hand voelt vreemd aan. In zijn atelier komt hij niet meer.

Hij toont mij zijn laatste bloeduitslag. Het laat verhoogde cholesterolwaarden zien, maar het deert hem niet. Hij drinkt de hele dag alcohol, wel met mate; als ik hem een glas wijn aanbied dan liever een half glas, soms een kwart. Dieet daar doet hij niet aan. Hij weegt hooguit 75 kilo. Hij slikt kurkuma, wel te laat, zegt Min.

Troost vindt hij in het herhalen van oud nieuws, terughalen via zijn iPhone of computer. Iedere keer weer moet hij, om zich te vergewissen dat hij het nog iets weet, steeds vaker op zijn iPhone kijken. Wat precies hij niet weet, weet hij niet. Herhalingsdwang? Kun je het zo ook noemen?

Wiederholungszwang, zegt hij.

Waarom zeg je het in het Duits, vraag ik?

Ik heb in Duitsland gewerkt, zegt Min met lage wenkbrauwen.

Hij kijkt op zijn IPhone en zoekt het woord op.    

@robertkruzdlo