ONS

Nosaltres Catalans

Durf grensverleggende vragen te stellen.

Essayist Arthur Eaton in De Groene Amsterdammer: Freud schreef: ’Groepen nemen de persoonlijkheid van hun leider over.’ Wat zegt het dan over ons dat er zoveel flagrant narcistische politici aan het roer staan?

Dan volgt er een trits van denkers. Niet dat daarmee antwoord op de vraag wordt gegeven, die komt op einde van het essay: (…) beneden trof ik mijn tante huilend aan op de sofa. Eerst begreep ik niet wat er aan de hand was. Toen zette mijn broer het geluid van het televisietoestel iets harder. It’s going to be America first! (De Groene Amsterdammer, 24 juli 2019.)

Zoek op Wikipedia naar: It’s going to be America first, dan kom je al een boel te weten. Vanaf 1920 of daaromtrent was deze uitdrukking al gangbaar. Hoeveel tantes hebben er niet gehuild en juichend met de tranen aan hun onderooglid op de bank gezeten? Ik weet er alles van, was erbij.  

En als Arthur al die zogenaamde wetenschappers als Freud nu eens niet gelooft, wat was er dan van zijn vraag overgebleven: Niets.

Wat is dan de oplossing, het antwoord op zijn vraag en wat zegt het dan over ‘hen’, de kiezer, dat er zoveel flagrant narcistische politici aan het roer staan?

Ik begin zo langzamerhand kriegels te krijgen van essayisten die ‘ons’ uit gaan leggen waarom verkeerde narcisten aan het roer staan? Ben ik een ONS waard? Of lijk ik meer op de tot tranen toe geroerde tante? En wat bedoelt Freud als kwakzalver nu eigenlijk precies? Ik ben nu, hierdoor, de weg kwijt… .

Of je nu democraat of republikein bent, het maakt niets uit dat je de slogan: It’s going to be America first, gebruikt. Dat Trump de slogan weer in gebruik heeft genomen, zegt niets over de verkeerde- of goede narcist.

De slogan ‘America first’ is dat verkeerd? Dat vonden een heleboel mensen. De slogan heeft iets nativistisch: door een verkeerde aangeboren kennis? Aangeboren mensenhaat? Maar overal waar ik kwam, kom, en nu ook zelfs in Catalonië, kom ik dezelfde soort slogansymbolisme tegen. De ziekte van ‘Ons’ krijgt de leider die het verdient.

Ik ben Amerikaan en na de laatste presidentsverkiezing, heb ik duizenden kilometers door Amerika gereden om te zien wat voor mensen dat waren. Van New York naar Buffalo, via Catskill terug, heb ik vaak, om de ellende die ik tegenkwam, de gesprekken met mensen die geen toekomst hadden, kansloos waren en die je zo bij de vuilnisbak kon zetten, moeten snikken: ONS-mensen die op Trump hadden gestemd. De brok zit me nog in de keel.

Mijn goede narcistische ziel was niet meer te redden. De armoe, zieke mensen, uitgeputte mijnwerkers, alcoholische dierenliefhebbers, Bijbelgenootschappen en achterlijke ‘rednecks’; natives, geboren Amerikanen allemaal hebben ze op Trump gestemd. Geen Freud, Jung, Adler, Badiou, en alle goede-narcistische tantes van de wereld kunnen deze situatie veranderen. Een goede-narcistische inslag zegt niets meer. De mensen met een fout- en goednarcisme, waren Trump-aanhangers. Een ONS.

En de essayist Arthur dan, vroeg ik mij af?

Zoek eens een essayistische weg die de wereld verandert en schrijf met een ellenbogeninstinct*, essayistische gromtaal die echt schrik aanjaagt, die de muur van de ONS doorboord, in plaats bij onbeantwoorde vragen blijven steken.

Fidel Castro had ook een slogan: Vaderland of de dood!

De ONS Spanjaarden hebben er ook een: Patria, Socialisme o Muerte.

De ONS Catalanen kunnen er ook wat van, die van Apel les Mestres: No Pasaran. Over mijn lijk.

Wij allen willen overleven, ONS is een biologisch lot, soort bij soort. Hoe groter het nationalisme, hoe verpletterender het symbolisme wordt: ONS.  

Amerika, volgens Freud, was een gigantische vergissing. De rest van de wereld misschien ook. Gelukkig hebben we nog een ONS waar de meeste aardbewoners in geloven.

Misschien moeten we mensen die door symbolen geleid en door kretologieën misleidt worden, bevrijden uit het groepsisolement?

In ieder geval weet u nu dat ik geen flagrant narcist ben.  

@robertkruzdlo

* Voel ik meteen met mijn ellebogen aan in welke categorie hij of zij thuishoort. Het ellenbogeninstinckt, van feilloos psychologisch doorzicht. Vrij naar: IJlings naar nergens. Jeroen Brouwers De Parvenu bladzijde 275 ‘Feuilletons’. Zuiveren van parvenu’s in de Nederlandse letteren.)