ARTHUR VAN AMERONGEN

Arthur van Amerongen als kind

Je jaagt altijd een hondse kick na.

Hoe vaak hebben we elkaar niet gepasseerd opzoek naar een genotmiddel. Ik pieker mij suf. 1967 en of later? Zoek een foto op google en misschien zal je mij herkennen. Het Lieverdje, het Spui, of café Zwart, daar zag ik je geregeld. Een bokkige muilezel net als ik. Zonder gezonde kloten neuken omdat dit nu eenmaal genetisch in ons zit. De evolutie heeft dit zo bepaald. Heeft niets met de man of vrouw te maken: wrakken zijn we nu.

De sleur van het gezin waar je uit voortkomt, heeft de architectuur van je hersenen bepaald. De omgeving-neuronen heb je door alcohol en drugs vernietigd. Maar, die neuronen blijven maar terugkomen. Kapotte relaties, vrouwen die er later allemaal eender over dachten: je bent een Peter Pan zonder hersens. In het genetisch ontwerp kan geen verandering meer plaatsvinden. Je blijft wie je bent.

Het taaltje dat je hakkelend en hortend, het Amsterdams van vroeger, de onvolledige zinnen en kopieën van gedachtes uitstoot; het oude provotaaltje, bombast van vrijheid. Ik herken meteen Diogenes in de ton. Niets accepteer je van een ander, dat is de ‘kick op een ander.’ Honds, hondse filosoof, met de moed der waarheid die met een zaklantaarn opzoek naar moeder de vrouw, dé mens. Je lijkt heel veel op mijn verzonnen evenbeeld: ook ik ben kynisch en niet cynisch. Heb jij dat ook, het syndroom van Diogenes? Ze zeggen dat je geen agenda kan maken met mensen, alleen met honden. Maar honden zeggen niets. Parrhêsia flower power, all you need is dogs. Dit lees ik allenmaal in je boek MIJN MOEDER IS GEK.

Mijn moeder was ook gek.

Zij was een duivelse en engelachtige vrouw, een moeder als een kind; anti Wendy-complex, dierentemster en honds: mannengek. Lilith. Jouw moeder had wel een Wendy-complex. Mijn moeder offerde haar egotisme op voor egoïsme. Zwaar leven. Jij schrijft over je moeder alsof ze niet dood is, levend begraven bedolven onder woorden, met een directheid van een fysisch wonder op een apenrots. En wordt het nat organisch ingedronken, door roeien en ruiten gaan. Lethargische toestanden. Wie ben je nu eigenlijk Arthur van Amerongen? Een architectuur van een bedwelmende parrhêsia brein of een arrogante kwast?

Gaat je volgende boek over wie ben ik… ?

@Robert Kruzdlo